เค้าเองก้อไม่ได้อยากบ่นอะไรเท่าไรหรอกนะ แต่เค้าก้ออึดอัดว่ะ

ไม่รุsomeoneจะเอายังไง เค้าไม่เคยเป็นแบบนี้เลย(ยัยหลินรู้ดีที่สุด)

เค้าไม่เคยชอบใครได้เกิน 5 เดือนแบบนี้เราไม่รุเค้ามีไรดีทำไมถึงชอบเค้าอย่างงี้อ่ะ

เราไม่เคยทำอะไรให้ใครแบบนี้ ไม่เคยมีใครที่สามารถพูดว่า "ไม่มี" แค่คำเดียวแล้วเราต้องไปหามาให้

ไม่เคยมีใครที่ท้องเสียจะเป็นจะตายแล้วเราต้องหายามาให้กิน(ยกเว้นเพื่อนและครอบครัว)

เพราะปกติคนอื่นก้อช่างหัวมัน ก้อแค่เป็นห่วงธรรมดาทั่วไป ไม่เคยคิดจะไปหาเหมือนเค้าคนนี้เลย

เราไม่เคยต้องไปปากคลองตลาดเพื่อหาซื้อดอกไม้ให้ใคร และที่สำคัญเค้าอยากได้ดอกไม้สีน้ำเงิน

ซึ่งนอกจากดอกอัญชันแล้ว เราก้อคิดไม่ออกว่าดอกไม้ในโลกนี้มีดอกไหนอีกที่มีลูกมีหลานแล้วเป็นสีน้ำเงิน

เราไม่เคยนั่งทำอะไรที่ต้องใช้เวลานานอย่างกระดาษใบนั้นเลยไม่คิดว่าจะทำให้ใคร(ไม่นับไมค์)

ทุกอย่างที่เราทำ เรามีความสุขมากเราไม่เสียใจแน่นอน จะไม่บ่นเลยว่าทำไปแล้ว

เราไม่ได้อะไรกลับมาเลยนอกจากเห็นเค้ายิ้มอย่างเดียว

แต่มันก้อทำให้เรามีความสุขที่สุดแล้วแค่ได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ

ขอบคุณที่จำได้ในครั้งแรกที่เห็นอะตอม

ขอบคุณที่เป็นห่วงเสมอไม่ว่าจะจักรยานล้ม ไม่สบาย 

ครุกแชงก์(หนูแฮมเตอร์)ต้องไปอยู่กะคนอื่นก้อเปนห่วงทั้งๆที่ไม่ค่อยถนัดเลี้ยงสัตว์

ขอบคุณที่รับของทุกชิ้นที่อะตอมเอามาให้

ขอบคุณที่บอกว่ากระดาษที่อะตอมเขียนให้เป็นของที่ชอบที่สุดและเก็บไว้อย่างดี

ขอบคุณที่แตะหน้าผากอะตอมตอนไม่สบาย(กรี๊ดเค้าตอนเต้นจนหน้ามืด)

ขอบคุณที่เดินเข้ามาหาถามว่า กินข้าวหรือยัง หรือถามหาเวลาที่ไม่เห็นอะตอม

ขอบคุณที่มานั่งให้อะตอม(หลอก)พิงไหล่ตอนง่วงนอน

ขอบคุณที่มาดูอะตอมออดิชั่นครั้งแรก(แม้จะเหียก แต่ก้อบอกว่าน่ารัก)

ขอบคุณที่ให้เล่นผมสีทองอร่าม^o^

ขอบคุณที่ให้เล่นสร้อยแล้วมาทวงคืนตอนกลับ

ขอบคุณที่หลับตาแล้วยอมให้อะตอมใส่สร้อยให้

ขอบคุณที่ตกใจกับดอกไม้สีน้ำเงินที่อะตอมหามาได้

ขอบคุณที่ยืนฟังทุกอย่างที่อะตอมพูด(พร่ำ)

ขอบคุณที่ทำให้อะตอม "ชอบ"

ขอบคุณที่กำลังจะทำให้อะตอมรู้จักคำว่า"รัก"

ขอบคุณหลินหลิน  โบนัส ต้นข้าว (โทดทีนะโป้วันนั้นแกไม่ได้ไปอ่ะ แต่ขอบคุณที่แกเป็นเพื่อนช้านนะ)

ที่พูดมากจนฉันอยากไปดูเพรจพรีจีและจีเจอา แล้วทำให้ฉันเจอเค้า

ขอบคุณจุฬาฯที่ให้พื้นที่กะสยามเซ็นเตอร์ทำให้เราได้เจอกัน